26 Kasım 2014 Çarşamba

3. Yaş doğum günü


Ravi sağ olsun her sene doğum günü konseptini kendi belirliyorJ
Her sene belli bir kısım oyuncaklara merakı oluyor.İlk sene arabalara takmıştı, 2.sene kepçe, kamyon, vinç, ekskavatör, bu sene de deniz canlılarına takmış durumda. Odasında kutularca çeşit çeşit deniz canlısı karakteri var. Her gün üşenmeden sıkılmadan onlarla kendine okyanus kuruyor, canlandırıyor, konuşturuyorJ

Bu sene kapsamlı bir doğum günü yapsak mı yapmasak mı derken, Ravi’nin ısrarı ile yapmaya karar verdik. Konsept belli okyanusJ Konsept derken ben kendi adıma süslemelerle pek uğraşmak, onlara para harcamak istemedim. Sonuçta benim için en önemli unsur çocukların eğlenmesi. Süslemeler yerine onların keyif alacağı şeylerle uğraşmak istedim. Sadece konseptimize uygun olarak pastamızı belirledikJ
Pastayı Ravi seçti; Google’daki okyanus görseli aramalarından onun beğendiği pastayı yaptırdık. Zaten bildiğimiz, sevdiğimiz ve güvendiğimiz bir pastacı olan Kutas Pasta’nın bir pastasını seçmişti, işimiz kolaylaştıJ Birkaç ekstra isteği oldu sadece doğum günü çocuğunun  J


Misafirlerimiz geldiklerinde önce anne&babalar çocuklarının karınlarını doyurdular. Sonrasında çocuklar ebeveynlerinin yardımlarıyla kendi sabunlarını yaptılar.İstedikleri renkleri ve kalıpları seçip sürahilerde hazır bulunan sıvı haldeki sabunları kalıplara döküp kurumalarını beklediler.
Sonrasında çocuklar onlar için gelen animatör İlkay abileri ile oyunlar oynadılar, şarkılar söylediler ve çok eğlendiler. İlkay abileri çocuklarla eğlenirken, anne babalar da yemek yiyip sohbet edebildilerJ Çocuk doğum günlerinin en zor tarafı budur, anne&babalar çocuklarla uğraşmaktan iki çift laf edemez, iki lokma bir şey yiyemezJ Ama çareyi bulduk İlkay!! ;)
Leziz pastamızı şarkılar ve alkışlar eşliğinde kesip afiyetle yedik. Çocuklar bir süre daha birlikte oynadıktan sonra pertleri çıktı, hatta bir kaçı olduğu yerde uykuya daldıJ













Nice mutlu yıllara oğlum;)


Gelelim çocukların eğlenebileceği doğum günü nasıl organize edilir sorusuna...

Ravi artık 3 yaşına bastığından ben bu sene hazırlıkları yaparken hep çocuklar nasıl daha çok keyif alabilir ve dolayısıyla anne-babalar nasıl biraz daha rahat edebilirler düşüncesiyle hareket ettim. Öncelikle konsept belirlenmeli. Doğum günü çocuğunun tercihi doğrultusunda konsepte uygun pasta siparişi verilir; çocuğunuzla birlikte bizim de yaptığımız gibi görsellerden araştırabilir ya da hayalindeki pastayı anlatmasını söyleyebilir, hatta birlikte bir resim bile yapabilirsiniz. Biz görselleri araştırdıktan sonra ufak bir maketini yapmıştık oyun hamurları ile. Hem eğlenceli bir aktivite olmuştu hem de pastamızı önden görüp şekillendirme ve değişiklik yapma imkanımız olmuştu.

Yiyecek hazırlıklarına gelirsek: Çocuklar için minik parmakları ile yiyebilecekleri -finger foods- tarzı yiyecekler hazırlanabilir: bizim listemizde minik peynirli, sebzeli, kıymalı poğaçalar (tek lokmalık), yine tek lokmalık minik köfteler, sebzeli toplar ve Ravi'nin kendi elleriyle yaptığı minik balık kurabiyeler vardı miniklerimiz için. Doğum günü için yapacağınız yiyecekleri miniğiniz ile yapmanız hem onu çok eğlendirir, hem özgüveninin gelişimine yardımcı olur hem de size yardımcı olur;) Pasta olduğunda ekstra tatlı olmamalı bence, çocuklar tatlıya öncelik verdiğinden diğer yemeklerden yemek istemiyorlar. Bu yüzden tatlı olarak sadece pastanın etrafında onların daha rahat ve keyifle yiyebileceklerini düşündüğüm cupcakeler hazırlattırdım pastacımıza.
Geçen seneki doğum gününde bir çok oyuncak olmasına rağmen iyi vakit geçirebildiklerini söyleyemeyeceğim çocukların. Oyuncaklar tek olduğundan bir çok gerginlik yaşamıştık. Bu sene bütün oyuncakları (gelen hediyeler dahil) ortadan kaldırdık ve çocukların iletişim kurabilecekleri, birlikte oynayabilecekleri alanlar yaratık. Mesela; mutfak bölümü vardı, bir kısmı orada yemek pişirdi, Tamirhane bölümünde de genelde erkekler tamirat yaptılar:)
Ayrıca bir atolye de eklenebilir; bu sene biz sabun atolyesi yaptık. Birçok atölye aktivitesi mevcut, isterseniz siz kendiniz, isterseniz dışarıdan biri eşliğinde yapılabilir atolyeler.
Bence 3 yaş ve üzeri çocukların çoğunlukta olduğu doğum günleri için en olmazsa olmaz kesinlikle bir animatör. Ama animatör seçimi çok önemli; biz daha önce bir arkadaşımızın doğum gününde tanıştığımız ve çok keyifli vakit geçirdiğimiz İlker bey'i davet ettik bu sene. Açıkçası çocuk doğum günlerinde animatör diyince benim aklıma hemen burnuna kırmızı bir top takmış, kocaman botları olan komik kıyafetler giymiş lise ya da üniversite öğrencisi geliyor. Geliyordu. Şimdiye dek... İlker'le tanıştıktan sonra bu işlerin artık böyle olmadığını anladım. Kafasındaki kaptan şapkası olmasa dış görünüş olarak evdeki misafirlerden hiç bir farkı yoktu diyebilirim. Bu yüzden çocukları eğlendirmek için yanında getirdiği eşyaları çıkarana dek çocuklar da kendisine pek ilgi göstermediler. Ne zaman ki mikrofonunu eline alıp bütün küçükleri sahne diye tabir ettiği salonun onlara ayrılan yerine çağırdı işte o andan itibaren çocuklar ondan gözlerini alamadılar. Sürekli bundan sonra ne var dercesine ağzının içine baktılar. 2 saat boyunca (fiziksel ihtiyaçları hariç) hiç bir çocuk annesini, babasını aramadı ya da oyun alanından ayrılmadı ve sıkılmadı. Çocuklar İlker abilerinin etrafında çember olup pür dikkat onun oyunlarına katılırken anne babalar da uzaktan minikleri izlediler. Çocuklar şarkı söylerken, İlker'in sorularına komik komik cevaplar verirken, oyun sonundaki minik hediyeleri kazanmak için çabalarken anne-babalar onları izlemekten hem çok keyif aldı hem de kendi aralarında sohbet etti. Buradan çıkardığımız sonuç; bundan sonraki doğum günlerinde animatör şart! ;)

Günün sonunda:
Ravi: Bu İlker bir harika dostum! :)))
Anne: Kesinlikle aynı fikirdeyim Ravi'cim;)



25 Kasım 2014 Salı

Haftasonu Bükreş Kaçamağı



Bir haftasonu kaçamağı yapmak isteyen anneler nereye gider?
Valla bize ayrı şehir bile yetmezdi… İçinde bulunduğumuz ruh durumundan kurtulup, kendimize gelebilmek için kesinlikle ülke sınırları dışına çıkmamız gerekiyordu. 
Bir yaz günü evde çocukla baş edemeyen bir grup anne telefona sarılıp aynı anda gruba dert yanmaya başlamasıyla, Bükreş biletlerinin alınması arasındaki süre 1 saatse; siz düşünün ne kadar çileden çıkmışlar…
Annelerden birinin eşinin tayini Bükreş’e çıktığından ve kendisi bizi davet ettiğinden, diğer lokasyonları elimizin tersiyle itip 15 dk içersinde tarihe karar verip aldık biletleri. Yalnız tek sorun Temmuz sonundan Ekim'e kadar nasıl bekleyeceğimizdi. Azmettik, sabrettik bekledik ve sonunda beklediğimize değdi ;)
Sonunda beklenen gün geldi… #birazdakocalarbaksin hashtag’i ile topladık bavulları çıktık yola..
Havaalanında check-in işlemlerini tamamlayıp, attık kendimizi Lounge’a :)
Ve terapi başlasın :)



1 saat süren eğlenceli ve bol kahkahalı bir uçuştan sonra, ev sahibemiz bizi elinde gelin taçları ve yanında VIP servis şoförü ile karşıladı. (Madelineeeee hakkın ödenmez;) ) Arkadaşımız o kadar düşünceli ki, taksilerde sürünmeyelim diye bizim için transporter ayarlamış. (Seviyoruz seni)
Atladık arabamıza yine full kahkaha dolu yolun sonunda ulaştık haftasonunu geçireceğimiz evimize. Ev mi dedim! Burası bir cennet! Nehir kenarında, önünde ufak çaplı bir şelalesi ve gölü olan, kuş sesleri ile suyun sesinin birbirine karıştığı huzurun tavan yaptığı bir ortam… O anda hepimizin tek düşündüğü, "Bütün haftayı burada geçirelim lütfen!" oldu.
Ev süper, dekorasyon harika, teras cennet…







Arkadaşımızın çok organizasyonumuz olduğunu hepsine yetişmemiz gerektiğini söylemesiyle bize enerji depolayıp, hızlı bir şekilde yine kendimizi transportera atmamız bir oldu.
Herastrau Parkı’nın yanındaki gökdelenin en üst katındaki "18" isimli şık ve ünlü bir restoranda yer ayırtmış arkadaşımız…Manzara, mekan yemekler harikaydı. Fakat tatlı kısmı gerçekten fiyaskoydu (yada biz çok doymuştuk sanırım :) ) Fiyatlar Türkiye’ye göre bile o kadar ucuz ki; 3 şişe şarap başlangıçlar, ana yemekler, tatlı ve kahve kişi başı ortalama 25 euro, toplam 700 ron (150 euro civarı) tuttu!
Aramızdan biri (her nekadar ben tasvip etmesem de) kanguru eti yedi. Kesinlikle tavsiye de etmedi. Bir kısmımız ördek ve kalanımız deniz mahsullerinden tattık. Kanguru dışında hepsi çok lezizdi..Çalışanların ilgisi, menü konusundaki yardımları ve güler yüzü ise şahaneydi. Kesinlikle yolunuz Bükreş’e düşerse bir akşam burada yemek yiyin derim ;)










Sonraki durak BOA, atmosferin tavan yaptığı, bol dansçılı, ferah ve yine süper ucuz bir mekan…Burada da locamızda  biraz dağıtıp, votkanın dibine vurup 500 ron – yaklaşık kişibaşı 20 euro- verip, istemeyerek de olsa yine transporterımızla evin yolunu tuttuk. Yalnız evde ve yolda kulüpte eğlendiğimizden çok daha fazla eğlendiğimizi itiraf etmek zorundayım :) ( bu kısmın ayrıntıları bizimle;) )

İkinci gün sabah, terasta bol sohbetli uzun ama sade bir kahvaltı sonrası yine düştük yollara. İstikamet;  Çavuşesku Sarayı…
Buraya gitmeden önce randevu almanız gerekiyor. Sağ olsun arkadaşımız yine bütün ayarlamaları yapmış bize sadece bilet almak kalmıştı. Bir süre bekledikten sonra bizi gezdirecek rehberimiz geldi ve inanılmaz büyük olan sarayın sadece %5'lik kısmını 1 saatte dolaştık. Muhteşem bir ihtişam… Komünizm devrinde nasıl bu denli egoist bir lider olur anlamak güç…
İçeride fotoğraf çekebilmek için ayrıca bir ücret ödemek gerekiyor. Biz daha sonra öğrendiğimiz için fotoğraf çekmedik. (Ayrıca bir benzeri çok yakın bir dönemde bizim ülkemizde de yapıldı!)
Merak edenler Nikolay Çavuşesku hakkında bilgiye buradan ulaşabilir.

Gezimiz bittikten sonra, old town da alışveriş ve keşif turuna çıktık. Önce bir kahve molası verip lezzetli tatlılarımız eşliğinde biraz yorgunluk atıp, keyif yaptık. Ardından biraz alışveriş ve şehir turu…

Akşam için Bükreş’in geleneksel yemeklerinin servis edildiği "Caru’cu Bere" adlı restoranda yerimiz ayrılmıştı. Burası çok ünlü bir restoran; turist ve yerli akınına uğruyor. Rezervasyonsuz içeri girmeniz mümkün değil, ki bizim rezervasyonumuz olduğu halde tam 1 saat bekledik. Beklemek derken yanlış anlaşılmasın barda ya da başka bir masada falan değil tamamen ayakta bekledik! Allahtan beklerken dansçıların geleneksel danslarını izledik de zamanın nasıl geçtiğini anlamadık. 

1 saatlik beklentinin sonucu ise pek parlak olmadı.  Geleneksel yemeklerden memnun kaldığımızı söyleyemeyeceğim!

O gece herkes çok yorgun olduğu için bir akşam kahvesi sonrasında Old town'dan ayrılıp evimizin yolunu tuttuk. Herkesin gezmekten perti çıktığından doğruca yatağı boyladık. Yatakta biraz dedikodunun ardından sızmaca Zzzzzzz…
Ertesi gün dinlenme ve ayrılış zamanı… Rahat, uzun ve keyifli bir kahvaltı sonrasında Romanya’nın ünlü kafelerinden Chocolat’da kahve ve tatlı keyfi ile kendimizi ödüllendirip yorgunluk attık.



Malum eve döndüğümüzde çocukların yoğun ilgisi ile karşılaşacağımızdan avans bir dinlenmeye ihtiyacımız vardı. O yüzden kendimizi son gün yormadık, tadını çıkardık bu huzurlu şehrin…

Saat 15:00 de eve dönüp, bavullarımızı sırtlanıp, şehre veda edip hava alanına doğru yola çıktık. Kısa ve bol kahkahalı  bir uçak yolculuğundan sonra hava alanında miniklerin bizi karşılaması ile kısa seyahatimiz son buldu :) Herkes evine artık ;)




21 Ekim 2014 Salı

Bakımlı Çalışan Anne Nasıl Olunur ki?

Nasıl olunur? Diğer anneler nasıl yapıyorlar bilemiyorum…

  Ama ben yapamıyorum… 27 yaşında evlenmiş, 28 yaşında çocuğunu kucağına alan ben, oğlumun doğumundan itibaren eski ben olamadım hiç… Nerede o eski ben… Her daim temiz, bakımlı, makyajlı ve topuklu…

  Son zamanlarda eski fotoğraflarıma baktığımda fark ettim ki ben artık kendime bakamıyorum… Eve bakıyorum, çocuğuma bakıyorum, eşime bakıyorum, peki ya kendime?

   Düşünün ki, bir anne sabah 8:30 da işe gitmek için evden çıkıp, akşam 18:30 da eve geliyor. Eşi sabah 7:00 de çıkıp akşam 22:00 de eve geliyor (Cumartesi dahil). Çocuk sabah 7:30-8:00 civarı kalkıp babası gelmeden uyumuyor… Çocuğa evde bakıcı bakıyor, ve sadece çocukla ilgileniyor…

 Anne için hafta içi günlük rutin şu şekilde: Sabah 6:30 da kalk eşine kahvaltıyı hazırla, eşini yolcu et, çocuğun kalkana kadar hazırlan, evi toparla, çocuğa kahvaltısını hazırla, çocuk kalkınca onu yedir, topla… Bakıcı gelince evden işe git. Akşam eve gelince çocuk seni özlediğinden yakana yapışsın, daha üstünü çıkaramadan onunla oyun oyna, arada bir fırsatını bulup üstünü başını değiştir. Yemek hazırla yemek yedir, yemekten sonra yine oyun oyna, hopppp uyku saatin geldi dediğin çocuğun uyumayacağım (ki bizimki uyumaycammmm diyor:) bir de ona sinirlerin bozulup gülmeye başla) krizleri ile baş et…Sonuçta yenik düş illa babam gelsin birlikte uyuyalım taleplerine…Baba gelsin, uykuya dalmak üzere olan çocuğu cin etsin…Babaya kıyama, o biraz çocukla hasret giderirken sen git ona yemek hazırla. Baba gitsin yemek yesin, sen çocuğu yine uyku moduna sok, ama baba gelmeden uyumasın….

 
Sonuç: Anne ve baba çocukla uyuyakalsın…. Sabah yine aynı rutin…. Şimdi ben hangi ara kendime bakıcam? Hangi saat diliminde kendime vakit ayırabilicem? Ne zaman kocamla baş başa vakit geçirebileceğim…. En bomba soru da biz aile olarak ayda kaç dakika birlikte zaman geçirebiliyoruz????

 Buyurun size bir nevi havuz problemi….!

Doğumgünü organizasyonları!

Özel günler çoğu kişi için büyük bir önem teşkil eder. Hatırlanmak, aranmak, en azından bir mesaj almak isteriz sevdiklerimiz tarafından. Hal böyle olunca çocuklarımızın doğumgünleri de bizim için ayrı bir önem teşkil ediyor. Özellikle 1. yaş günü için belki aylar öncesinden planlar yapmaya, konsept düşünmeye, hazırlıklar yapmaya başlıyoruz.

Kızımın 1. yaşgünü için konsept düşünür ve araştırırken tüm planlarımı gördüğüm bir pastadan yola çıkarak gerçekleştirdim. Çok şatafat ve abartılı şeyleri sevmediğim için gördüğüm o sade pasta ve üzerindeki minik peri yola çıkış noktam oldu. Neden mi peri fikri o kadar hoşuma gitmişti?
Sene 2012'nin şubat ayları :) Süpriz bir şekilde hamile olduğumu öğrendik ve hepimize büyük bir sürpriz oldu. Daha sonraları bebeğimizin kız olacağını öğrendiğimizde isim araştırmalarına koyulduk ve "Mira" ismi gerek anlamlarından dolayı gerekse "Miracle" kelimesinde geçmesinden dolayı çok içimize sindi. Çünkü o bizim minik mucizemizdi. Dolayısıyla peri ve sihirli değneği de bizim mucizelerimizi gerçekleştirmişti. Beni yakından tanıyan kişiler çok iyi bilirler ki bir işi yapmış olmak için yapmam. İlla en ince ayrıntısına kadar düşünür, tartar, biçer içime sinecek hale getirip o şekilde tamamlarım ya da hiç yapmam. Ortası yok benim için. O yüzden konseptin de içime sinmesi ve bir anlamı olması çok önemliydi benim için.


 
 
Konsept ve pasta belirlendikten sonra sıra geldi diğer yapılacak işlere. Doğumgünlerinin artık olmazsa olmazları şeker masaları. Bir nevi organizasyonların anafikri de diyebiliriz. Şeker masasına bakarak doğumgünü hakkında çoğu detayı yakalayabiliriz. O yüzden bence en çok önem verilmesi gereken detay.

Peki şeker masasını albenili yapan detaylar nelerdir? Öncelikle, fotoğraflarların bu masanın arkasında çekileceğini düşünürsek masanın arka fonuna çok önem vermeliyiz. Arkadan görünen alakasız şeyler masadaki güzelliklere gölge düşürebilir. Arka fona çocuğunuzun resminin olduğu bir pano, balon demetleri, yelpazeler koyabilir ya da perde şeklinde tülden bir kapama yapabiliriz. Böylece tülün üzerini de gene istediğimiz şekilde süsleyebiliriz.


 
Şeker masasının bence en göze çarpan ve en önemli görseli pasta. O yüzden pasta modelinin iyi seçilmiş ve usta ellerden çıkmış olması gerekiyor. Güzel bir fon ve güzel bir pastanız varsa gerisi kolay. Yanına diğer alternatiflerden istediğinizi seçip koyabilirsiniz. Cupcake, cakepop, bar çikolata, lolipop, kurabiye, badem şekeri, renkli şekerler... vb gibi. Ek olarak 3 adet alternatif yeterli olacaktır.

Bizim şeker masamızdaki pasta dışındaki tatlıların hepsi bizim üretimimizdi :) Yani güzel bir doğumgünü yapmak için illa çok paralar harcamanız gerekmiyor. İnternetten biraz araştırma yaparak, herşeyinizi kendinizin yapması mümkün. Şeker hamuruyla figürler yapmak her babayiğidin harcı değil belki ama kadınların %99 nun kek yapabileceğini varsayarak, kendi cupcakelerimizi yapabiliriz diye düşünüyorum. Kekleri kağıtlara koyup pişirdikten sonra, üzerlerine hazır pasta kremalarından yapıp gıda boyalarıyla renklendirip süslemek kalıyor. Hazır pasta kreması secerken ben toz halinde olan, dolgu kremasını tercih ediyorum pastacılarda satılan. Diğer kremşanti gibi olanı sevmiyorum. Siz hangisini seviyorsanız onu tercih edebilirsiniz.



 
 
 
Kurabiye yapmayı da biliyorsanız üzerini şeker hamuru ile kaplayıp zevkinize göre süslemek gene yapılamayacak işler değil.


 
 
 
 


Bence cakepop yapımı daha meşakkatli. Onların yapımıyla ilgili farklı birkaç tarif okumuştum. İçlerinden en çok normal keki parçalayıp, parçalardan tekrar minik toplar yapılan tarif hoşuma gitmişti. Minik topları oluşturduktan sonra çubuklara saplayıp üzerlerini erimiş çikolatayla ve şekerlemelerle kaplayabilirsiniz.





 Alın size şeker masasının olmazsa olmazları. Bunları yazdığıma bakmayın araştırmayı yapıp, imalat işlerini eşe dosta yaptıran biriyim aslında :D Baş imalat uzmanım annem ve equiryleri tabiki. Sizde herşeyi kendim yapacağım diye uğraşmayın derim. Zaten detaylı bir doğumgününü organize etmek bile başlı başına bir iş.

Şeker ürünlerinin dışında anı kartları, misafirlere hediyeler, hediye poşetleri, etiket dizaynı yapılmış su şişeleri, yemek kartları, limonata şişeleri, yemek çubukları, uçan balonlar gibi diğer alternatiflerle yapılacak organizasyona ve masaya hareket katılabilir.

Tüm bu ürünlerin konseptle, seçilen renklerle uyumlu olmasına ve dizaynlarını gölgede bırakmayacak şık standlarda sunulmasına dikkat edilmelidir.

Benim de temelde dikkat ettiğim noktalar bunlardı. 2. yaşgünü temasını ise kızımın zevkine gore yapmak istedim. Şu sıra en büyük aşkı olan Kinder sürpriz yumurta fikrini bulmak çok uzun zamanımı almadı. Bu fikir çok içime sindi çünkü daha önceden kimsede görmediğim bir konseptti. Google'da, Pinterest'te görselleri arattığım zaman da organizasyon örneği bulamadım. Sadece pasta örnekleri arasından en beğendiğimi seçtim. Ondan sonrası bulduğumuz malzemelere ve hayal gücümüze kaldı. 2. doğumgününde neler yaptığımızı da daha sonraki bir yazıda paylaşacağım.

Resimlerle Mira'nın 1. yaşgünü detayları: